سلام جیگر طلاهای خودم

اول از همتون می خوام برای بهبودی پدر مانی دعا کنین. بیمارستان بستریه و احتمالا  یکشنبه قلبش رو عمل کنه. خواهش میکنم برای بهبودیش و موفقیت عملش دعا کنین قربون اون دلهای پاک و مهربونتون برم...

خــــــــب

دختر خالم که معرف حضورتون باس باشه! یکماه از خودم بزرگتره و خیلی باهم جوریم. من دبیرستانم رفتم یه مدرسه غیر انتفاعی بسیـــــــار عالی که به شدت توی درسهام درخشیدم و معدل دیپلمم 19.75 شد. برای کنکورم درسهایی مثل زبان و ادبیات و عربی رو اصلا نیاز نداشتم بخونم فقط تست زدم ازبس باهامون کار میکردن و خودمونم درس رو جدی میگرفتیم. خلاصه وقتی خاله اینا دیدن من از این مدرسه خیلی تعریف میکنم دخترخالم رو پیش دانشگاهیش اینجا ثبت نام کردن. یعنی من سه سال و دخترخاله یکسال این مدرسه درس خوندیم و بعدم نخود نخود...

آمـــــــــا

درست سال 80 وارد این مدرسه ی دوست داشتنی (هدف-خیابون سیدعلیخان) شدم و تا الان که ده سال میگذره همچنان با دوتا از دبیرانم (آقای عطایی دبیر زبان و آقای هادیان دبیر ادبیات) در تماسم. مخصوصا آقای عطایی که یکی از انگیزه های شدید من برای انتخاب رشته ی زبان بود و همیشه موفقیتهامو مدیونشم..

سالی یکبار هم باهم میریم مدرسه و بهشون سر میزنیم و خدا میدونه چقدر ابراز خوشحالی می کنن. اخلاق منو که میدونین! با احدالناسی تعارف و رودرواسی ندارم! با دبیرامم مثل دوستام راحت و صمیمی حرف میزنم کلی می خندن.

دیروز بعد از هماهنگی با آقای عطایی و دختر خالم، صبح ساعت نه و نیم با دخترخاله راه افتادیم سمت مدرسه و سر راه هم به پیشنهاد من یه جعبه شکلات فانتزی گرفتیم قرار شد یواشکی بدیم به آقای عطایی. (یه بار شکلات دادیم دفتر هاپولی شد اصلا به دبیرامون ندادن برا همین نمیدیم دفتر!)

تا رسیدیم تو کوچه ی مدرسه، اول سریع از تابلوش که یک دنیا خاطره بود عکس گرفتم و بعدم از هم زیر همون تابلو عکس گرفتیم.

بعد وارد مدرسه شدیم...

باز هم یک دنیـــــــــــــــا خاطره.. انگار تک تک همکلاسی ها و دوستام رو اونجا میدیدم... هردومون ساکت فقط حیاط  خالی مدرسه  رو با اون تک درخت عجیب و دوست داشتنیش نگاه می کردیم.. یادم می افتاد به هیاهویی که بعد از هرکلاس توی حیاط میشنیدیم. با نگار و زهرا و میترا (که فنلاندی بود) میرفتیم از دکه ی آقای سعیدی چیپس میخریدیم و باهم می خوردیم و راجع به کتابهای تست جدید  حرف میزدیم!

بعدم آقای عطایی که در ظاهر بسیار خشن و جدی بود ولی من از همون اول قلب مهربونش رو کشف کردم تا از پایین پله ها پدیدار میشد، بدو بدو میرفتم توی کلاس میگفتم "بچه ها! اومد!" و بچه ها حسابی میترسیدن و من غش غش میخندیدم! آقای عطایی میومد توی کلاس با اخم بهم میگفت "ماهی! صدات تا سر کوچه میاد! چه خبرته دختر؟!" و من باز غش غش میخندیدم و آقای عطایی هم خندش میگرفت صورتش رو پشت کتابش قایم میکرد که روی بقیه باز نشه!

اشک توی چشم هردومون اومده بود با یاد آوری اون روزا.. بعد دیگه رفتیم سمت دفتر و دفتر دار (که جدید بود) راهنماییمون کرد دفتر دبیران مرد. درب دفتر رو یواشکی باز کردم دیدم آقای عطایی با همون جدیت و مهربونیش توی دفتر تنها نشسته بود. دیدم حواسش نیست یهو پریدم تو دفتر و گفتم "سلااااام!" بنده ی خدا سه متر پرید بالا از ترس! بعد زد زیر خنده و گفت :«علیک سلام! ماهی تو کی میخوای بزرگ شی؟! تا کی قراره مثل خرگوش بپری توی دفتر؟!!»

دیگه اونجا بودیم و دبیرا رو میدیدیم و اونا هم از دیدن ما خیلی خوشحال میشدن و اکثرا اسم من یادشون بود چون من سه سال اونجا بودم. آقای هادیان دعوتمون کرد سر کلاسش برای بچه ها نیمساعتی صحبت کردیم و از سابقه تحصیلاتی و روشهای درس خوندنمون گفتیم. بعدم رفتیم که خدافظی کنیم زنگشون خورد ناهار آوردن برای دبیرا ما می خواستیم بریم مدیرمون نذاشت و به زور نگهمون داشت برای ناهار (جاتون خالی شوید پلو با کوکوسبزی) که خیلی چسبید. یکی از خانومهایی که دبیر عربی بود گیر داده بود اسم و مشخصات منو می خواست و میگفت یه پسر خوب برات سراغ دارم از آشناهامون بهم سپرده براش دختری با مشخصات تو پیدا کنم! حالا هرچی میگم آقا مارو بیخیال شین ول کن نبود! آخرش با خنده گفتم فعلا دست دخترخاله رو بند کنین از من مسن تره گنا داره! دیگه مشخصات دختر خاله رو نوشت گفت اگر مورد خوبی پیدا شد زنگ میزنم بهت. به منم گفت فکر نکن ولت میکنم از مدیرتون شمارتو میگیرم! پیله ای بود ها!

بعد از ناهار هم از آقای عطایی خواستم اجازه بده بریم سر کلاسش بشینیم به یاد اون روزا! ایشونم اجازه داد و قرار شد ده دقیقه بریم و بعد دیگه پاشیم بریم خونه! آقا ده دقیقه شد یکساعت و نیم! اولش که درس رو شروع کرد من و دختر خاله به یاد اون روزا بودیم من حسابی بغض کرده بودم دخترخاله برگشت گفت "ماهی یعنی واقعا ده ســـــال گذشته؟؟؟" آقا من اشکم سرازیر شد خودشم گریه ش گرفت! من خیلی آدم خاطره بازی هستم همیشه دوست دارم گذشته های شیرینم رو مرور کنم. ولی خاطرات مدرسه واقعا دیوونه م میکنه. بهترین دوران تحصیلیمو توی این مدرسه با بهترین دبیرا گذروندم..

خلاصه بعد از کلاس آقای عطایی ازمون عذرخواهی کرد که کلاسش ممکنه برامون کسل کننده بوده باشه که ما به شدت رد کردیم فرضیه ش رو! گفتم منکه یاد همون روزا و همون شیطنت ها و استرس ها افتادم!

بعدم یواشکی شکلاتش رو دادیم که کلی تشکر کرد و بعدم از دبیرا خداحافظی کردیم و از مدیرمون و مدیر ازم خواست بعد از اتمام درسم بیام توی همین مدرسه برای تدریس زبان که گفتم اگر اصفهان باشم با افتخار قبول میکنم این پیشنهاد رو.

بعدم دیگه برگشتیم خونه و عصرش رفتم آموزشگاه کلاس خصوصی داشتم.

دو شنبه هم با دختر خاله رفتیم زاینده رود نوردی از پل بزرگمهر تا پل خواجو پیاده روی کردیم و ازا ونجا هم رفتیم سی و سه پل اونجا رفتیم فست فود "سیتی استار" پیتزا خوردیم که پیتزای مخصوصش فقط نون و پنیر بود هر از گاهی یه کالباسی قارچی چیزی هم از دستشون در رفته بود ریخته بودن! حیف پول واقعا! ولی خوش گذشت و کلــــــــــی حرف زدیم مخصوصا دختر خاله بعد از به هم خوردن نامزدیش یه سری حرفا توی ذهنش مونده بود و سنگینی میکرد و کسی رو نداشت که بهش بگه (با مامانش راحت نیست توی این مسایل) منم که سنگ صبــــــور!! کلی باهم حرف زدیم و دلداریش دادم.

پ.ن1:

داشتم این پست رو می نوشتم مانی اس ام اس داد:

- ماهی چندتا واسه بابام دعا کردی؟

اشکم سرازیر شد. خیلی دلم سوخت. خیلی سخته عزیزت توی بیمارستان باشه تو شهر غریب و هیچ کاری از دست تو بر نیاد...

- خیلی دعا کردم عشق مظلوم و معصومم.... به اندازه ی پدر خودم دوستش دارم. خدا سلامتیش رو بهش برگردونه...

- ماهی میترسم..

-توکلت به خدا باشه پسر آرومم. مثل همیشه آروم باش و از خدا کمک بخواه.

بچه ها خیلی دعا کنین. حالا باز مانی و دوتا برادرش از آب و گل در اومدن ولی خواهر هشت سالشون... دعا کنین بچه ها...

پ.ن2:

با نورث حرف میزدم، وقتی دید به خاطر بابای مانی ناراحتم، گفت نگران دخترکوچولوشی؟ گفتم اونم هست ولی مهمترینش اینه که هرچی مانی رو ناراحت کنه منم ناراحت میکنه. الان مانی چندروزه تو خودشه منم دقیقا همینجوری شدم.نورث گفت: «این نشون میده عاشق هم هستین. عشق واقعی یعنی همین که از ناراحتی عشقت ناراحت باشی..» حرفش خعلی به دلم نشست...

پ.ن3:

مربی باشگاهم انقد ناز و مهربون و خوش هیکله با هرکی راجع بهش حرف میزدم می گفتم :«من بالاخره یه روز بغلش میکنم!!» جدی کیف میکردم میدیدمش. امروز رفتم باشگاه 9 تا 12. بعد دیدم مربی داره میگه که قراره یه مربی جدید بیاد هممون ناراحت شدیم و علت رو پرسیدیم، گفت مشکلی پیش اومده که باید از اصفهان بره و توضیح بیشتری نداد فقط بهمون دلگرمی داد که مربی جدید از دوستای خودشه و روشش مثل خودشه و خلاصه... پیش خودم فکر کردم "حالا یه بار تو عمرم دلم خواست یکیو بغل کنم ها! گذاشت رفت!!"

بعد دیگه ساعت 12 که لباس پوشیدم برم خونه، ازش تشکر کردم برای روحیه و انگیزه ای که داد بهم، پرسیدم چی شده که نمیتونین بیاین؟ گفت برای کاری مجبورم برم شیراز. گفتم خودتونم انگار اصفهانی نیستین! گفت نه من شیرازی ام نامزدم اصفهانی! گفتم چه باحال منم اصفهانی ام نامزدم شیرازی! کلــــــــی ذوق کرد و برای هم آرزوی خوشبختی کردیم. بعد تا باهاش دست دادم خودش بغلم کرد! ها ها ها! اگه میدونست چشمم دنبالشــــــه!!!

پ.ن4:

از شنبه باید برم دانشگاه.. کی حالشو داره ای خدااااا!!

پ.ن5:

عروسمون برای تولد داداشم کیک گرفت و اومد خونمون دور هم بودیم یه عالمه عکس گرفتیم عکسهای تولد خودمم هست که یه سریش رو کنار گذاشتم بذارم براتون. اما فعلا دل و دماغ عکس و آپلود و اینارو ندارم. ایشالا به زودی...

پ.ن6:

به زودی رمز رو عوض می کنم. دلیلشم واضحه. توی ایمیلم دیدم به تعداد زیادی رمز دادم که از همون زمان ناپدید شدن! بعضی ها همینجوری هستن محض سر در آوردن از کار بقیه میان هی اصرار و التماس برای رمز، بعدم سرک میکشن و بی صدا میرن. برای من مهم همین تعداد محدود از دوستای گلم هستن که همیشه همراهمن.  بقیه راحت باشن کلا!

پ.ن8:

درست لحظه ی انتشار این پست، مانی از توی خیابون که رفته بودن گشت بهم زنگید. گفتم سختت نیست صحبت کنی؟ گفت اومدم یه جا قایم شدم صداتو بشنوم انرژی بگیرم و برم.. انقد صداش گرفته و ناراحت بود. خدا کمک کنه بهشون به خانوادشون. ناراحت جاری هم هستم طفلی نمیدونه ذوق نی نی ش رو داشته باشه یا نگران پدرشوهرش باشه...

پ.ن7:

دعا یادتون نره خوشگلای من

دوستتون دارم مراقب خودتون باشین تا به زودی...