¤• دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم ¤•

...

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-05-16T09:56:53+01:00

سلام به همه ی دوستای گل و مهربونم

پدرم با رفنتش

-به قول شاعر-

روح مرا به دونیم کرد

و شگفتا که زیستن با نیمی از روح

تن را می فرساید...

....

این اتفاق تلخ بود. خیلی تلخ. وهنوز هم تلخیش منو آزار میده. یه حفره ای تو وجودم ایجاد شد، یه جای خالی، که به قول دوستی، هرگز پر نخواهد شد، فقط باید به اون عادت کنم. عادت کردن خیلی سخته، اونم به نبودن عزیزت. عزیزی که بیست و چندسال همیشه باهم بودیم و جلوی چشم هم بودیم و از بودن در کنار هم لذت بردیم.

اون روز صبح –چهارم فروردین لعنتی- مامانم وقت نماز دیده بود که بابا بیداره. ازش پرسیده بود دلیلش رو. بابا گفته بود حالش خوب نیست و سینه ش سنگینی میکنه و حالت تهوع داره. بعد که مامان بیشتر پرسیده بود، فهمیده بود تمام شب قبل رو بابا بیدار بوده و یکبار هم توی دستشویی رفته بوده قرص بخوره بیهوش شده و چند دقیقه بعد به هوش اومده. مامان نگران میشه و بدون اینکه من و خواهری رو بیدار کنه، به اتفاق داداشم تصمیم میگیرن ببرنش بیمارستان. داداشم میگه بهتره با آمبولانس ببریمش. بابا اصرار داشته که "یه مسمومیت ساده س و نیازی به این کارا نیست" اما بردنش. خواهری منو ساعت هشت و نیم بیدار کرد که "ماهی می دونستی بابا رو بردن دکتر؟" خیلی نگران شدم. چون درست همون لحظه داشتم خواب میدیدم یه نفر تو سلف دانشگاه حالش بد شده و دارن بهش تنفس مصنوعی میدن و همه ی فامیلای مشهدی هم هستن و مشکی پوشیدن... اما نخواستم خواهری رو نگران کنم و گفتم "دیشب بابا گفت پشتش درد میکنه، ماشین شسته بود، براش ماساژ دادم، شاید برای همین بوده" و بلافاصله زنگ زدم به مامان. وقتی ماجرا رو گفت، که "حالت تهوع داشته و سینه ش سنگینی میکرده" گفتم یا امام زمان! این که علایم سکته س! مامان گفت دوتا نوار قلب گرفتن و آزمایش خون گرفتن هیچ سکته و مشکلی ثبت نشده. فقط الان سرم زدن بهش که تا تموم بشه میایم خونه. خیال مامان راحت بود، خیالم راحت شد. همون آن با خودم فکر کردم "اگه به خیر نمیگذشت من چیکار میکردم؟"

نیمساعت بعد اومدن خونه، بابا فقط چشماش خواب آلود بود ولی داشت می خندید و من و خواهری قبلش از ناراحتی اینکه بابا سرم زده گریه کرده بودیم. بابا تا از پله ها اومد بالا –دلم خواست برم همون لحظه بغلش کنم اما روم نشد...کاش رفته بودم- چشماش که به من افتاد، خندید و گفت من خوبم..خوب خوب. بعدم لباس عوض کرد و سر و صورتش رو شست. مامان چایی ریخته بود، داداشی داشت به خواهری میخندید که توی اتاقمون داشت گریه میکرد، بابا اومد جلوی من ایستاد، دوباره بغضم ترکید، گفتم بابا چی شدی؟ دوباره بابا غش غش خندید و گفت:«خوبه حالا من سالم و سرحال جلوت ایستادم و داری گریه میکنی! چقدر دل و جرات داری! خوبه بری پرستار بشی بابا جان!» هنوز این جمله ش تموم نشده بود که با دستش پیشونیش رو گرفت. درست مثل کسی که سرش گیج بره. وحشت کردم گفتم چی شدی بابا؟ نشست روی صندلی و یهو به جلو خم شد و صورتش خورد به میز و افتاد روی زمین. جیغ میکشیدم که بابا چی شدی؟ مامان وحشتزده زنگ زده بود اورژانس، خواهری و داداشی بدو بدو اومدن پاهای بابا رو بالا گرفتن. سرش روی پای من بود و داشتم التماسش میکردم "بابا تو که می دونی چشم منی، می دونی عمر منی، تورو خدا نمیر بابا، خدایا مگه نگفته بودم اول من؟ بابا جوابمو بده..." اما بابا یه لبخند مهربون روی لباش بود و چشماش خیره به سقف، دهنم رو گذاشتم روی لباش تا تنفس بهش بدم، لباش یخ بود، از هم پاشیدم... قفسه ی سینه ش چند بار بالا پایین رفت –درست مثل نفس عمیق- و تمام...

اورژانس یکربع بعد اومد و من و داداشی و خواهری با پاهای برهنه توی کوچه ها می دویدیم تا آمبولانس رو پیدا کنیم و لعنتی ها خیلی دیر رسیدن...

اومدن و تنفس دادن و سینه ش رو ماساژ دادن و گفتن هیچ علایم حیاتی نداره. تمام بدنم میلرزید. دلم نمی خواست بابا اونجوری اونجا افتاده باشه و من نگاهش کنم. همگی رفتیم بیمارستان. نیمساعت پشت در اورژانس فقط دعا می خوندیم و خواهری که از حال رفته بود، مدام سرم بهش میزدن. نیمساعت بعد آقای دکتر اومد بیرون. از قیافه ش میشد همه چیز رو فهمید. داداشی نشست روی زمین و بغضش شکست. من رفتم دست دکتر رو گرفتم و با گریه بهش التماس کردم "آقای دکتر بابام خیلی خوبه... خیلی مهربونه... تورو خدا برین هرکاری بلدین انجام بدین..تورو خدا..." دکتر گفت من با اینکه فقط چهره ی پدرتون رو با چشم بسته دیدم، اما چنان درگیرش شدم که همون لحظه نیت کردم امسال که میرم حج واجب، یه طواف به نیت باباتون انجام بدم. افتادم روی زمین. مامان اومد زیر بغلم رو گرفت و بلندم کرد. نه گریه می کردم نه چیزی می فهمیدم. فقط داشتم فکر می کردم "زودتر بریم خونه بابا تنهاست". بین دو دنیا دست و پا می زدم که مانی زنگ زد. گوشی رو گرفتم سمت مامان و گفتم بیا جوابش رو بده من نمی تونم.. مامان هم نتونست. جواب دادم. مانی با مهربونی احوالپرسی کرد و گفت: «ماهی دیشب یه خواب دیدم نگران شدم. خواب دیدم بابا یوسف... بابا خوبه ماهی؟ همه چی مرتبه؟» گفتم« بابام مرد...» مانی وحشتزده داد زد چی داری می گی؟ چی شده؟ تو کجایی؟ بابا کجاس؟ از لا به لای گریه هام براش تعریف کردم. مانی هق هق گریه می کرد. می گفت دقیقا همین خواب رو دیده. بعدم قطع کردیم. بلافاصله از شیراز بهم زنگ زدن. اولش داداشش حرف زد. فقط گفت «ماهی جان الان مانی زنگ زد...» من گریه می کردم و اونم گریه می کرد. بعد گوشی رو داد به مامانش. مامانش هم از شدت گریه نتونست حرف بزنه. فقط می گفت شرمنده تم که الان اونجا نیستم... بعدم باباش صحبت کرد. بغض داشت. گفت ماهی جان بابا بیماری داشتن؟ گفتم «نه بابایی، هیچیش نبود. هیچ سابقه ای نداشت». گفت«کاش من رفته بودم به جای بابات». گریه میکردیم. گفتم توروخدا اینو نگین. شما هم مثل بابای من چه فرقی داره؟ عذرخواهی کرد که اینجا نیست و قطع کردیم. خواهری به هوش اومده بود و سراغ بابا رو می گرفت. می پرسید «ماهی بابا کو؟ بابای سالم و سرحالم کو؟» گریه می کردم. خواهری باز از هوش رفت. پدیده زنگ زد. مانی بهش گفته بود. فقط گریه کردیم و بعدم قطع کردیم. نمی دونستم باید چیکار کنم. دلم برای مامان می سوخت. مامان و بابا عاشق هم بودن. یه دونه نون بدون هم نمی خریدن. مدام سفارش همدیگه رو به ما می کردن. مانی مدام زنگ می زد. جواب می دادم. می گفت ماهی... هردو گریه می کردیم.

خواهرم و دوقلوهاش نزدیک اصفهان بودن. داشتن میومدن عید دیدنی. زنگ زده بود خونه جواب نداده بودیم نگران شده بود. زنگ میزد به موبایلامون. اما نمیتونستیم جواب بدیم. آخرش من گوشی مامان رو جواب دادم. نمی دونین چقدر سخت بود. گفتم بابا حال نداشت آوردیمش دکتر. گفت مگه چی بوده که همه باهم رفتین؟ گفتم نمی دونم... مدام زنگ می زد. آخرش گفت ماهی اگه چیزی شده به من بگو. گفتم دیگه هرچی خدا بخواد همون میشه. گفت چرا اینجوری میگی؟ بابا که سالمه. چیزیش نیست. گفتم توکل به خدا. به مامان گفته بود همون موقع فهمیدم چی شده...

اومدیم خونه. گفتن می تونین شکایت کنین که صبح مرخصش کرده بودن بدون اینکه خوب شده باشه. داماد دایی مامان که پزشکه نوار قلب و نتیجه ی آزمایش صبح رو دید و گفت واقعا و خداوکیلی هیچی رو نشون نداده و هر دکتر دیگه ای هم بود مرخصش می کرد. شکایت نکردیم. به مشهد خبر دادیم. خواهری رسیده بود اصفهان.. بچه هاش تا رسیدن سراغ باباجون رو گرفتن. گفتیم باباجون رفته پیش خدا. دخترش عصبی شده بود. می گفت باباجون باید از پیش خدا برگرده. ما زار می زدیم..

یکشنبه که برادراش و خواهرش و خانواده هاشون از مشهد رسیدن، خاکسپاری بود. هیچکدوم چیزی نمی خوردیم. نه من نه مامان و داداشی و خواهرام. من با هیچکس حرف هم نمیزدم. وقتی بابا رو از بیمارستان آوردن خونه، مثل دیوونه ها شده بودم. داد میزدم سرش. می گفتم بسه دیگه بابا بسه! دیگه باید بلند شی از جات. انتقام همه سرکشی هامو ازم گرفتی. حالا دیگه پاشو. به خاطر مامان. من لیاقتت رو نداشتم مامان چی؟ بلند شو بابا عیده می خوایم بریم مهمونی. همسایه ها همگی مشکی پوش اومده بودن دم در. باور نمی کردم اونی که توی تابوته بابای سالم و سرحال و ورزشکار منه. سرتاسر محل آدم جمع شده بود و مثل روز عاشورا سینه زنی می کردن. مردای همسایه ها دور بابا جمع شده بودن. همشونو عصبی زدم کنار رفتم خودمو انداختم روی بابا و باهاش بلند بلند حرف می زدم و گریه می کردم. عموم اومد بلندم کرد. با نفرت پسش زدم. می خواستم بمونم پیش بابا. نذاشتن. بردنش. رفتیم. خاکسپاری کردیم. برگشتیم. خونه دیگه بابا نداشت...

ببخشید که ناراحتتون کردم. نمی خواستم بنویسم. می خواستم وبلاگ رو حذف کنم چون دیگه نمی تونم ماهی قبلی باشم. ولی دوستای گلم نذاشتن. شماها نذاشتین.

از همه ی دوستای گلم که تسلیت گفتن و فاتحه ای فرستادن و دلداری دادن متشکرم. صمیمانه دست تک تکتون رو می بوسم. از جمله

گیسوی عزیزم، که به محض اینکه باخبر شد، یه ختم قرآن به همراه یه عالمه از دوستایی که شاید حتی منو نمیشناختن به پدرم هدیه کردن.

نورث، سیندرلا و پرستش که با تلفن و اس ام اس مدام احوالمو می پرسیدن و با اینکه گاهی حتی حوصله نداشتم که حرف بزنم، بازم درک می کردن و سراغمو می گرفتن.

همه ی دوستان نازنینی که توی وبلاگشون بهم تسلیت گفتن و من همه رو دیدم و ازتون واقعا ممنونم. اسم نمیبرم چون می ترسم کسی از قلم بیفته ولی از دست تک تکتون رو می بوسم و امیدوارم خبرای خوش زندگیتون رو توی وبلاگم بهتون تبریک بگم.

و از همه جالب تر، عجیب تر، و دلگرم کننده تر، مهندس بیسکوئیت خور بود! کسی که یا هر روز توی وبلاگ کامنت می ذاشت، یا اگر کامنتی نمی دیدیم ازش، مطمئن میشدم تا شب اس ام اس می زنه... پست تسلیت به من رو پست ثابت کرده بود و بهم گفت تا برنگردی برش نمیدارم.. مهندس جان خیلی نازنینی، خیلی برام عزیزی، صبر و حوصله ت در برابر بی حوصلگی های من واقعا ستودنیه، و همینجا ازت خواهش می کنم اون پست ثابت رو بردار، دوست ندارم وبلاگت رنگ غم منو داشته باشه.

پدرم رفت، این اتفاق سراسر تلخی و عذاب بود –و هست- اما، به من نشون داد که با چه نازنین هایی دوستم. بهم ثابت شد که شما فقط رفیق روزهای خوشی من نیستین. پدرم رفت، اما خدا همه ی درها رو به روی من نبست. نشونم داد دوست خوب یعنی چی، دوستایی که اسم "مجازی" روی هم گذاشتیم ولی از هزار تا دوست واقعی بیشتر بهم سر زدید و دلداری دادید و یادم کردید.

تو این مدت کم و بیش به وبلاگهاتون سر میزدم، می خوندمتون اما خاموش. عزیزانی که رمز عوض کردن برام بذارن تا بهتون سر بزنم.

دوستتون دارم، دلم بهتون خوشه، در برابر معرفت و مهربونیتون سر تعظیم فرود میارم، و امیدوارم جز شادی در زندگی نبینید.

برام دعا کنید...

و اگر یادتون بود، برای پدرم صلوات یا فاتحه ای بفرستید...

دوستتون دارم، مراقب خودتون باشید تا –ان شاالله- به زودی ...

من، این روزها...

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-04-01T06:09:01+01:00

تلخم..

ساکتم..

سردم

سیاهم

درست همرنگ لباس تنم...

بی پناه شدم...

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-03-23T12:17:31+01:00

پدرم

پدر نازنین و مظلومم...

امروز پر کشید...

طاقت دوری خواهر کوچولوش رو نیاورد..

اینم از عیدی امسال ما..

برامون دعا کنین. زندگیمون سرد و خالی شده...

دارم دق می کنم قلبم هزار تکه شد...

سیاهپوش شدیم...

عـــــــیـــــد نـــــوروز 1391 مبـــــارکـــــــــــ

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-03-18T17:47:03+01:00

این مطلب رمزدار است و از طریق فید قابل خواندن نمی باشد، جهت مشاهده متن مطلب با ورود به بلاگ رمز مطلب را وارد نمایید.

سخنان پایان سالی

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-03-17T10:20:59+01:00

مهمونداری!

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-03-12T11:30:14+01:00

همانا شما را به غیبتی گوارا وعده داده بودیم!

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-28T15:52:30+01:00

دستور ژله ی نیمرو! :)

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-23T15:29:25+01:00

مهمونی بازی

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-20T12:32:22+01:00

آنچه گذشت + تقدیرنامه..

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-13T06:15:04+01:00

بازگشت..

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-11T15:45:47+01:00

مرگ پایان کبوتر نیست..

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-05T07:42:47+01:00

خاطرات مدرسه + التماس دعا

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-02-02T16:19:00+01:00

ورزشکارااااان! :دی

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-01-28T15:16:28+01:00

قصه ی ما12-

دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم — 2012-01-24T02:01:25+01:00

¤*• دی ماهـ.ـی خـ.ـانـ.ـوم ¤*•

...